روز معلم، یاد موحد و فردای ایران

مدرسه و معلمی رنگ و بوی آینده یک کشور را می دهد.

باید به فردا فکر کنیم.

به ایرانِ پس از جنگ؛ ایرانی که اگر قرار است سرپا بماند، باید بیش از هر چیز «گوش» داشته باشد.

- به گزارش جماران، محمد گلزاری؛ دبیر شورای اطلاع رسانی دولت در یادداشتی در روزنامه سازندگی نوشت: روز معلم امسال برای من که سال ها شوق تدریس در کلاس درس را تجربه کرده ام؛ بوی دلتنگی نمی دهد؛ بوی غیبت می دهد.

غیبتِ چند صدا، چند نگاه، چند نیمکت که دیگر پر نمی شوند.

دل گرفتگی ام از همان شب اول جنگ شروع شد.

برای بچه های میناب استوری گذاشتم؛ نه برای اعلام موضع، برای این که بگویم حواسمان به شما هست .

اما پاسخ بعضی از شاگردان قدیمی ام- آن ها که حالا بیشترشان از ایران دور هستند- تکانم داد.

یکی نوشت: حیف اسم معلم که روزی به شما می گفتم.

و روایت غصه دار حوادث دی ماه را از منظر خودش برایم یادآور شد.

از دوشکا در خیابان های تهران و 40 هزار جان باخته گفت و نوشت: تنها دلیل ریخته شدن خون بچه های میناب شما هستید .

شاگرد دیگری که از قضا در تمام سالهای تحصیل بسیار به او علاقمند بودم و حتی او هم تا قبل از اینکه مهاجرت کند هرسال روز معلم را به من تبریک می گفت؛ سعی کرد احترام بیشتری بگذارد و نوشت: آن مدرسه، مدرسه ی بچه های سپاهی بود.