پدافند در سکوت؛ از «مجید» اپتیکی تا «صیاد» راداری، روایت لایه پنهان دفاع هوایی در جنگ 41 روزه

در جنگی که در صفحه رادارها و لنز دوربین ها جریان داشت تا در قاب رسمی خبرها، پدافند هوایی ایران با ترکیبی از سامانه های فعال و غیر فعال وارد میدان شد؛ - فرآیند کار مجید را اگر بخواهیم ساده و فنی باز کنیم، چند مرحله دارد.

اول کشف: اپراتور یا سامانه خودکار، از طریق تصویر و حرارت، هدف را پیدا می کند.

اینجا کیفیت سنسور خیلی مهم است؛ چون باید بتواند بین نویز محیط و هدف واقعی تفاوت بگذارد.

مرحله دوم، رهگیری است.

بعد از کشف، سامانه هدف را در میدان دید نگه می دارد و مسیر حرکتش را پیش بینی می کند.

اینجا دیگر فقط دیدن کافی نیست، باید حرکت را تحلیل کند.

مرحله سوم، شلیک است.

موشکی که از مجید شلیک می شود، معمولا از نوع هدایت فروسرخ یا اپتیکی است.

یعنی بعد از شلیک، خودش به دنبال امضای حرارتی هدف می رود.

به زبان ساده تر، موشک “هدف را می بیند” و به سمتش می رود.

در برخی نسخه ها، تا لحظه ای از مسیر، هدایت می تواند به صورت فرمانی هم باشد؛ یعنی سامانه زمینی اطلاعات مسیر را به موشک منتقل کند، و در فاز نهایی، جستجوگر حرارتی قفل نهایی را بگیرد.

این ترکیب باعث می شود دقت درگیری بالا برود، مخصوصا در فاصله های کوتاه.

برد این سامانه محدود است، چیزی در حد چند کیلومتر، و ارتفاع درگیری هم پایین تا متوسط.