بدرود آقای صدای بسکتبال

«عنایت آتشی» هم یکی از صداهای ماندگار ورزش ایران است.

از آنها که ناخودآگاه باعث می شوند، زمزمه کنی «فقط صداست که می ماند.

» یکی از آنها که صدایش را میلیون ها ایرانی حتی بیش از چهره بعضی بازیکنان تیم ملی بسکتبال در این چند دهه می شناسند و لذت می برند.

- عنایت آتشی هم یکی از صداهای ماندگار ورزش ایران است.

از آنها که ناخودآگاه باعث می شوند، زمزمه کنی فقط صداست که می ماند.

یکی از آنها که صدایش را میلیون ها ایرانی حتی بیش از چهره بعضی بازیکنان تیم ملی بسکتبال در این چند دهه می شناسند و لذت می برند.

عصرایران؛ احسان محمدی- بعضی ها صدایشان امضایشان است.

وقتی حرف می زنند، لازم نیست سرت را برگردانی تا بشناسی.

مثل صدای خسرو شکیبایی و صدای مهران دوستی که حالا حتما یک جایی توی آسمان نشسته اند به حرف زدن با فرشته ها.

    عنایت آتشی هم یکی از صداهای ماندگار ورزش ایران است.

از آنها که ناخودآگاه باعث می شوند، زمزمه کنی فقط صداست که می ماند.

یکی از آنها که صدایش را میلیون ها ایرانی حتی بیش از چهره بعضی بازیکنان تیم ملی بسکتبال در این چند دهه می شناسند و لذت می برند.

  نسلی از ما شیکاگو بولز و مایکل جردن و چارلز بارکلی و اسکاتی پیپن و مجیک جانسون و NBA را با صدای او شناختیم.