برای «زیبایِ لیلی وَش، ایرانِ در آتش ...»

هنوز هیچ چیز تمام نشده اما باید افتخار کنیم به مردمی که داریم و به مقاومت شگفت انگیزی که شکل گرفت.

- هنوز هیچ چیز تمام نشده اما باید افتخار کنیم به مردمی که داریم و به مقاومت شگفت انگیزی که شکل گرفت.

عصرایران؛ احسان محمدی- دوران سربازی، فرمانده جنگ دیده و سرد و گرم چشیده ای داشتیم که تلفیقی بود از سرسختی، جسارت، هوش و نظم.

  از آن ها که انگار برای نظامی بودن به دنیا آمده اند.

 آمریکا به عراق حمله کرده بود و ما به عنوان سربازان حاضر در هنگ مرزی به نوعی در یک آماده باش دایمی بودیم.

حتی وقتی شیفت استراحت بود، به آسایشگاه می آمد و می گفت: امشب با چشم باز بخوابید! دیشب وقتی طرفین جنگ 40 روزه، موافقت خود را با یک آتش بس 15 روزه اعلام کردند، به یاد فرمانده افتادم.

اینکه از نظر نظامی هنوز جنگ تمام نشده ، صرفاً یک توافق شکل گرفته تا دو هفته سیاستمردان بروند پای میز مذاکره تا ببینیم چه می شود.

  برای خیلی از مردمی که این مدت داخل کشور بودند و جنگ را صرفاً یک نمایش پر هیجان از قاب تلویزیون و گوشی نمی دیدند، دیشب شب یلدا بود.

یک انتظار سخت که البته احتمالاً با یک خواب آرام گره خورد.

آرام در قیاس با 40 شبی که بسیاری از ما هیچ تضمینی نداشتیم صبح بیدار می شویم یا نه.