شکوهِ «ایران» در آینه میدان ها

گویی تاریخ کشورمان، هرگز چنین هم آواییِ فراگیری را در ستایشِ یک نشانِ ملی به خود ندیده بود.

پرچم ها در باد می رقصند و سرود ملی بر لب ها جاری است؛ - در شمار شگفتانه های تاریخ معاصر ایران - و به ویژه در این چهل وهفت سال پرحادثه - کمتر رخدادی را می توان یافت که همچون این روزها، جانِ ناظر را به شگفتی و تأمل وادارد.

صحنه هایی از حضور مردمی که از دلِ تفاوت ها برمی خیزند؛ از میانِ سلیقه ها و نگرش های گوناگون، از نسل هایی که از کودک خردسال تا سالخورده را در بر می گیرد، از طبقات اجتماعی ناهمگون، از روستا تا کلان شهر و همه، در یک افق مشترک، به نام ایران معنا می یابند.

این تصاویر، بی اختیار، خاطره خیزش های مردمی روزهای انقلاب 57 را در ذهن هم نسلان ما زنده می کند؛ آنان که آن روزهای پرتب وتاب را زیسته اند، این هم خونیِ تاریخی را با عمق جان درمی یابند.

اما این شباهت، در دلِ خود، تفاوت هایی ژرف و درخور تأمل نیز دارد: نخست، شجاعتی است که گویی از مرزهای عادت عبور کرده و به ساحتِ ایمان نزدیک شده است.

آن روزها، پیشاهنگانِ راهپیمایی ها، سینه های خویش را سپرِ گلوله های دژخیمان می کردند تا دیگران در سایه آن ایثار، گام بردارند.

امروز اما، هر فرد، خود به پیشاهنگی بدل شده است؛ هر تن، سپری است و هر گام، بیانیه ای از حضور.