میلاد در حسرت؛ اولین 29 فروردینِ بدون «آقا»

29 فروردین امسال، زادروز آیت الله سید علی خامنه ای رهبر شهید انقلاب، به جای شور و سرور، با بغض و حسرت ملت ایران گره خورده است؛ روزی که حالا یادآور فقدان پدری است که تا آخرین لحظه در سنگر هدایت ایستاد و با زبان روزه به دیدار معبود شتافت.

-  شهادت، آن هم با زبان روزه شاید بزرگترین افتخاری بود که نصیب این رهبر دلسوز شد؛ اما برای مردم، این افتخار، مصیبتی بود که کلمات از توصیفش قاصرند.

دیگر خبری از آن نگاه پدرانه، آن لبخندهایی که دل ها را آرام می کرد، آن دست مهربانی که سال ها بود تکیه گاه ملت شده بود، نیست.

جای خالی او، میان مردم، میان خیابان ها، میان هر دعایی که با نامش گره خورده بود، عمیق تر از آن حفره دارد که با هیچ چیز پر شود.

هنوز هم برای بسیاری، شنیدن خبر شهادتش مثل کابوسی است که تمام نمی شود.

یادمان می آید که در سخت ترین روزهای تحریم و فشار، او بود که با همان  پیام ها و سخنرانی هایش مثل چراغی در تاریکی راه را نشان می داد.

حالا مردم دیگر نه صدای گرمش را می شنوند نه می توانند دلتنگی هایشان را با یک نگاه از او تسکین بدهند.

تولد امسال، تلخ ترین تولد تاریخ این سرزمین است؛ اولین تولدی که رهبر در آسمان هاست و ما در زمین، با دل هایی که مدام از دوری او می گدازد.