«شجره طیبه» از نیمکت های سبز تا ابدیت نور؛مدرسه ای که درس جاودانگی داد

آن روز، «شجره طیبه» ویران شد، اما روحِ او، در کالبدِ پروازِ کودکانش، تجسم یافت.

وقتی سقف من شکافت، نه فقط ویرانی، که راهی به سوی ابدیت گشوده شد.

- شجره طیبه از نیمکت های سبز تا ابدیت نور؛مدرسه ای که درس جاودانگی داد میناب- آن روز، شجره طیبه ویران شد، اما روحِ او، در کالبدِ پروازِ کودکانش، تجسم یافت.

وقتی سقف من شکافت، نه فقط ویرانی، که راهی به سوی ابدیت گشوده شد.

گروه استان ها- خبرگزاری مهر، اسرا برکم: شجره طیبه ، نامی که روزگاری، نه تنها بر تار و پودِ خشت هایِ من، که بر تار و پودِ رویاهایِ کودکیِ میناب تنیده شده بود.

من، دیوارهایِ نیمه جانِ این مدرسه، شاهدِ روزهایی بودم که هر آجرش، با خنده هایِ بی دریغِ صدها کودک، جان می گرفت و حیاطِ سبزم، نه فقط زمینِ بازی، که مأمنِ اولین اَلف ها و ب هایِ زندگی بود.

نیمکت هایِ سبزِ من، شاهدِ رازهایی بودند که در گوشِ هم نجوا می شد، خوراکی هایی که زیرشان پنهان می شد و دفترهایی که پر بود از رنگین کمانِ خیال.

صبحِ آن روزِ شوم، آفتاب، مثل همیشه، بر رواقِ کلاس هایم بوسه می زد.

نور، در غبار دانه های ریز هوا، رقصی نورانی داشت و صداها، چون سمفونیِ دلنشینی، در فضا می پیچید؛ هیاهویِ قدم ها، همهمه یِ درس، و گاه، خنده هایِ ناگهانی که از دلِ شیطنت ها می جوشید.