اشکی در گذرگاه تاریخ؛ هیچ حیوانی به حیوانی نمی دارد روا/ آنچه این نامردمان با جان انسان می کنند

ویدیوکلیپی را که بر اساس اجرای معین از شعر فریدون مشیری ساخته شده است، تماشا کنید.

- اشکی در گذرگاه تاریخ؛ هیچ حیوانی به حیوانی نمی دارد روا/ آنچه این نامردمان با جان انسان می کنند ویدیوکلیپی را که بر اساس اجرای معین از شعر فریدون مشیری ساخته شده است، تماشا کنید.

عصر ایران _ اشکی در گذرگاه تاریخ ، که به نام آدمیت نیز شناخته می شود، یکی از زیباترین آثار فریدون مشیری از دفتر شعر بهار را باور کن است؛ شعری که نقدی عمیق بر تاریخ بشریت و زوال انسانیت دارد.

گفته می شود که این شعر یکی از غم انگیزترین و در عین حال بیدارکننده ترین سروده های مشیری است؛ شعری که با ظرافت، در واقع میان انسان بودن و اخلاقِ انسانی مرز تعیین می کند.

او معتقد است لحظه ای که نخستین برادرکشی توسط قابیل رخ داد، اگرچه کالبد انسان زنده ماند، اما روح آدمیت، همان اخلاق و انسانیت که نماد صلح و عشق بود، از میان رفت.

در ادامه، مشیری نشانه های نابودی این مفهوم را حتی در افتخار به ساخت بناهای عظیمی مانند دیوار چین نیز می بیند و به خون و شلاقی اشاره می کند که پشت این عظمت نهفته است.

او این دستاوردها را نه به عنوان پیشرفت تمدن، بلکه به عنوان نمود استثمار انسان در تاریخ قلمداد می کند.