چرا دوگانه دیپلماسی و میدان کاذب است؟

وقت آن رسیده تا الگوی کهنه دیپلماسی و میدان که توسط برخی تحلیل گران در مصداق جواد ظریف و سردار سلیمانی تلخیص و البته تنزیل می شود، بایگانی شده و الگوی جنگ و مقاومت احیا شود.

- چندی است پیشنهاد آتش بس به عنوان راهبرد صلح معرفی شده و راهکارهای مبتنی بر لزوم بهره برداری از دیپلماسی در برابر میدان به سرخط تحلیل های سیاسی بازگشته است.

اینکه آتش بس فاصله معناداری با صلح و حتی ترک مخاصمه دارد یک نکته است، اینکه دیپلماسی و میدان، به مثابه دوگانه ای همچنان پرکاربرد در ادبیات برخی تحلیل گران، آن هم در وضعیتی که هجوم پردامنه دشمنان به کشور در جریان است، نفوذ دارد نکته دیگری است که به آن خواهیم پرداخت.

حتی اگر بپذیریم دوگانه دیپلماسی و میدان از ابتدای طرح آن در گفت وگوی جواد ظریف با سعید لیلاز دچار نقص نبود، اما امروز نقض شده است.

به عبارت بهتر بی آنکه با رتوریک اصول گرایانه بخواهیم دوگانه دیپلماسی و میدان را دوگانه ای کاذب بنامیم، اکنون مشخص شده دوگانه ای غیرمعتبر در تحلیل راهبرد نظامی ایران در مواجهه با دشمنانش است.

بارها شنیده ایم که دشمنان ایران به دیپلماسی خیانت کردند و میدان نظامی را به جای میز مذاکره برگزیدند.

این تعبیر اگر چه برای برساخت باور عمومی مناسب است، اما با واقعیت ناساز است.