برج بابل شما نیز فروخواهد ریخت

ایران امروز، همان سیزیف زمانه ی ماست، همان بدن عاصی و سرکشی که خدایان قدرت هرگز نمی دانند که چه می تواند بکند و نمی دانند که خدای شان برج بابل آنان را چگونه و چطور فروخواهد ریخت.

- دکتر محمدرضا تاجیک استاد علوم سیاسی طی یادداشتی برای جماران نوشت: یک آلبر کامو، در یکی از نوشتارهای خود به مسئله ی فتح و احساس فاتح بودن در زندگی می پردازد.

در این نوشتار، از رهگذر بررسی احساس قدرت، شکست، پیروزی و برداشت انسان از این احساس های گوناگون و ارتباط آن ها با احساس پوچی و آگاهی ما از مسئله ی پوچی، مورد تامل قرار می دهد.

از نظر کامو، انسان از روشنایی به پوچی رسیده است.

کامو، معتقد است جهان پوچ و بی معنی است.

انسان به دلیل همین پوچی دست به خودکشی می زند.

از نظر کامو، انسان باید بتواند با پذیرش پوچی جهان زندگی کند.

چگونه؟ افسانه ی سیزیف کامو، پاسخی است به این پرسش.

این کتاب، اثری است در ستایش عصیان.

از نظر او، در جهان پوچ و بی معنی فقط می توان عصیان کرد.

عصیان در برابر پوچی راه حل مناسب تری است تا خودکشی.

خدایان، سیزیف را محکوم کرده بودند که پیوسته تخته سنگی را تا قله ی کوه بغلطاند.

و از آن جا سنگ با تمام وزن خود به پایین می افتاد، خدایان، به حق اندیشیده بودند که برای انتقام تنبیهی دهشناک تر از بیهودگی نیست.