وقتی دوربین از اشک خیس می شود

در 40 روز جنگی که مردم ایران با یک فاصله هشت ماهه از جنگ 12 روزه قبلی پشت سر گذاشتند، شاهدان زنده ای به ثبت تاریخ پرداختند؛ عکاسان خبری هر روز خیابان های شهرهای زیر موشک باران را کوچه به کوچه گز می کردند و با دوربین های شان در تلاش بودند تا هرچه بیشتر .

- رسانه در سال های اخیر خیلی از توان نیروهای انسانی خود را به اشکال مختلف پس زده و رانده است.

با وجود این، برهه های حساسی هستند که بسیاری از آنها دوباره به همان میدان برمی گردند.

مهدی قاسمی ، عکاس باسابقه مطبوعات ایران، از دوباره دست به دوربین شدن برای عکاسی خبری می گوید: سال ها بود که فعالیت عکاسی با عنوان عکاسی مطبوعاتی نداشتم و با رسانه خاصی کار نمی کردم.

در این سال ها بیشتر مشغول سینما بودم.

جنگ که شد، پروژه های سینمایی هم خوابید.

با خودم فکر کردم چه کاری می توانم انجام دهم؟ طبیعتا عکاسی کار من بود.

در نتیجه تصمیم گرفتم دست به دوربین شوم و مجددا در خیابان ها عکاسی کنم.

 طبیعتا چون با رسانه ای همکاری نداشتم، کارت خبرنگاری هم در دسترس نبود، اما توانستم از طریق یکی از همکاران مطبوعاتی معرفی نامه و مجوز بگیرم.

البته این مجوزها تنها برای عکاسی از مناطق عمومی کارکرد داشت و اجازه عکاسی از مناطق نظامی را به هیچ وجه نداشتیم، مگر عکاسانی که خودشان مشغول فعالیت برای همان نهادها بوده �