سخنی با برخی دوستان متفاوت؛ رفاه و آزادی از لوله تفنگ و آوار بمب های بیگانه درنمی آید

استاد هادی سروش در یادداشتی برای جماران نوشت: ایرانیان در داخل و خارج؛ صاحبان وجدان و نوع دوستی و شرافت هستند و بر خون و بر هم وطن خود حساس هستند.

- ظالم برای استعلای ظالمانه بر یک کشور و ملت آن از ادبیاتِ دشمنی با مردم استفاده نمی کند، بلکه با ادعای منافقانه کمک به مردم در راه است وارد می شود تا دمار از روزگار کشوری که به زیاده خواهی او نه گفته، درآورد.

شاید برخی از جوانان ما دستخوش نفاق و وعده های توخالی شدند و امروز را می بینند که وعده های بیگانه خون ریز، نه تنها از حق و عدالت و تشریک مساعی در حقوق شهروندی خالی بود بلکه پر از ظلم و تعدی بود.

از دو موضع سخن با دوستانی که چنان تصوری از حمله بیگانه داشتند، دارم؛ موضع وجدانی و اخلاقی، و موضع دینی.

از موضع وجدانی: آیا وجداناً آنان که به مدرسه حمله کردند و 170 کودک را با تغذیه و کتاب داخل کیف پر از خون کردن و به زیر آوار فرستادند! دوست ما و وطن ما هستند؟! آیا وجداناً آنان که با حملات پی در پی، خواب را از چشمان معصوم کودکان گرفته اند و مانند بید در آغوش مادران می لرزاند! می توانند مدعی انسانیت باشند؟! آیا وجداناً آنان که به خاطر ترور یک دانشمند به هیچ یک از خانه های مجاور آن رحم نکردند و به گونه ای خانه و کاشانه آنان را نابود کردند که در بعضی از موارد اثری از بدن کشته شدنگان نیست! دوست