روایت یک انتظار؛ «قاسم بصیر» و معادله ای که هنوز روی میز مانده

در میانه ی غبار جنگی که خلیج فارس و خاورمیانه را به یکی از پیچیده ترین میدان های تقابل قرن تبدیل کرده، یک نام بیش از هر چیز در محافل نظامی و رسانه ای تکرار می شود؛ - اگرچه اطلاعات رسمی درباره این موشک محدود است، اما با کنار هم گذاشتن داده های موجود و الگوی توسعه موشکی ایران، می توان تصویری نسبتاً دقیق از ویژگی های آن ترسیم کرد.

اولین نکته، احتمال بالای استفاده از سوخت جامد است؛ فناوری ای که ایران در سال های اخیر به شکل گسترده ای در موشک هایی مانند ذوالفقار و دزفول به کار گرفته است.

سوخت جامد به معنای آماده باش سریع، کاهش زمان واکنش و افزایش بقاپذیری در برابر حملات پیش دستانه است.

دومین ویژگی مهم، بحث هدایت و دقت است.

در نسل های جدید، ایران به سمت استفاده از سامانه های هدایت ترکیبی (اینرسیایی + اپتیکی + ماهواره ای) حرکت کرده است.

اگر قاسم بصیر نیز از این الگو پیروی کند، باید انتظار دقتی در حد چند متر (CEP پایین) را داشت؛ دقتی که امکان هدف قرار دادن زیرساخت های حساس را فراهم می کند.

اما شاید مهم ترین بخش ماجرا، سرجنگی این موشک باشد.

شواهد نشان می دهد که ایران در حال حرکت به سمت سرجنگی های مانورپذیر (MaRV) و حتی فناوری های نزدیک به گلاید های هایپرسونیک است.