الگوی سیاست ورزی از قوام و فروغی تا علی لاریجانی

با توجه به تجربه ی 150 ساله ی اخیر ایران و الگوهای سیاست ورزی توسط نخبگان سیاسی، می توان دو الگوی مختلف را مدنظر قرار داد.

- با توجه به تجربه ی 150 ساله ی اخیر ایران و الگوهای سیاست ورزی توسط نخبگان سیاسی، می توان دو الگوی مختلف را مدنظر قرار داد: در الگوی اول سیاستمدار پس از به دست آوردن موقعیت سیاسی، خود را در تقابل با هسته ی سخت قدرت و یا رأس هرم نظام سیاسی تعریف کرده و با الگوی فشار-لابی در پی کسب قدرت بیشتر و تحمیل نظرات خود بر هسته ی سخت قدرت است.

شاید بتوان محمد مصدق و امیرکبیر -بخصوص در هفته های پایانی عمر- را نماینده ی این رویکرد در تجربه ی ایرانیان معرفی کرد.

رویکرد دوم آن است که سیاستمدار بدون آنکه خود را در تقابل با قدرت حاکم تعریف نماید، پروژه های سیاسی خویش را پیگیری کرده و هرگاه فرصت فراهم شود با محافظه کاری و حرکت درون ساختاری، به نقش آفرینی می پردازد و آنگاه که چنین فرصتی از وی سلب گردد بدون تقلّای بی فایده، به خلوت فکری خویش فرو می رود و زمانی که مردم و کشور و ساختار سیاسی دست نیاز به سوی وی دراز نمایند، بزرگوارانه وارد می شود و به نقش آفرینی مجدد می پردازد و از گله گذاری پرهیز می کند.

در تاریخ معاصر ایران احمد قوام و محمدعلی فروغی چنین رویکردی را اتخاذ کردند و علی لاریجانی در راستای چنین الگوی سیاست ورزی به فعا�