ایران، ققنوسی در تالار آینه های تاریخ و آتش

امروز، وطن پرستی ما در تالار آینه های قرن بیست و یکم با سخت ترین چالش خود روبرو است.

اگر تا دیروز از مهاجرت و بحران اقتصادی به عنوان تهدید یاد می کردیم، - در جهان پرشتاب امروز که مرزهای جغرافیایی زیر سایه جهانی شدن کمرنگ شده بودند، شاید سخن گفتن از وطن پرستی تا همین چهل روز پیش برای برخی یک ژست کلاسیک به نظر می رسید.

اما امروز، در سی و چندمین روزی که ایران دوباره درگیر طوفان شده و صدای آژیر و انفجار، لالایی شبانه شهرهایمان گشته، این واژه از لای کتاب ها بیرون جسته و به گوشت و پوست ما چسبیده است.

برای کسی که در این جغرافیا نفس می کشد، وطن دیگر یک مختصات روی نقشه نیست؛ یک ریشه است که در برابر تندبادهای ویرانگر، ما را به زمین دوخته است.

برای درک این ایستادگی، باید از نگاه تقلیل گرایانه به تاریخ عبور کرد؛ نگاهی که ملت را صرفاً پدیده ای مدرن و محصول سده های اخیر می پندارد.

ایران، برخلاف بسیاری از واحدهای سیاسی معاصر که محصول توافقات دیپلماتیک پس از جنگ های جهانی هستند، از یک پیشینه ملت بودگی برخوردار است.

همان طور که دکتر حمید احمدی در کتاب ایران: هویت، ملیت، قومیت استدلال می کند، ما با یک ملت کهن روبرو هستیم.

مفهومی که او از ایران ارائه می دهد، یک ایده فرهنگی و آرمانی مستمر است که در دوران ساسانی تحت عنوان ایران شهر به کمال رسید.