بازدارندگی وقتی واقعی می شود که دشمن نداند دقیقاً از کجا ضربه می خورد

در فضای پساجنگ، اولین اشتباهی که می تواند یک کشور را دوباره وارد چرخه درگیری کند، اتکا به پاسخ های قابل پیش بینی است؛ همان چیزی که طرف مقابل برایش برنامه ریزی کرده.

- به گزارش تابناک؛ اگر بخواهیم بدون تعارف حرف بزنیم، مشکل اصلی در بسیاری از دکترین های دفاعی منطقه این است که بیش از حد قابل فهم و قابل پیش بینی هستند.

یعنی چه؟ یعنی طرف مقابل قبل از اینکه حتی ماشه را بکشد، تقریباً می داند واکنش چه خواهد بود، از کجا خواهد آمد، با چه شدتی و در چه بازه زمانی.

این یعنی نیمی از جنگ را از قبل باخته ای.

بازدارندگی هوشمند دقیقاً از همین جا شروع می شود؛ از شکستن این الگو.

از این که دشمن دیگر نتواند با اطمینان بگوید اگر این کار را بکنم، آنها آن کار را خواهند کرد .

وقتی این اطمینان از بین برود، محاسبه هزینه-فایده به هم می ریزد؛ و جنگ دقیقاً همان جایی شکست می خورد که محاسبه غلط شکل بگیرد.

در مدل کلاسیک، بازدارندگی یعنی داشتن قدرت کافی برای پاسخ دادن.

اما در مدل مدرن، بازدارندگی یعنی ایجاد عدم قطعیت.

یعنی حتی اگر قدرتت کمتر هم باشد، بتوانی طرف مقابل را در وضعیت تردید نگه داری.

تردید، از ترس هم خطرناک تر است.

چون ترس ممکن است مدیریت شود، اما تردید، تصمیم گیری را فلج می کند.