پایان صبر استراتژیک؛ دکترین «صلح از مسیر مقاومت» چگونه معادله جنگ را تغییر می دهد؟

با ورود جنگ به هفته های سرنوشت ساز، تهران از راهبرد «صبر استراتژیک» فاصله گرفته و به سمت دکترین تازه ای حرکت کرده است: تحمیل هزینه به عنوان ابزار بازدارندگی.

- یک ماه پس از آغاز جنگ گذشته و دونالد ترامپ خود را گرفتار بحرانی می بیند که خود آن را ساخته است.

آنچه در ابتدا به عنوان یک کارزار فشار سریع—در حد ساعت ها و اولتیماتوم ها—تصویر شده بود، اکنون در چهارچوب زمانی ای پیش می رود که نه در واشنگتن، بلکه در تهران تعیین می شود.

به گزارش سرویس بین الملل جماران، میدل ایست آی نوشت: سال ها، حکمت متعارف در واشنگتن و تل آویو بر این باور بود که ایران را می توان از طریق ترکیب خفگی اقتصادی و ترورهای هدفمند مهار کرد.

یک استراتژی قطع سر که هدفش فروپاشی ساختار فرماندهی جمهوری اسلامی بدون ورود به یک جنگ تمام عیار بود.

این فرض اکنون در حال فروپاشی است.

آنچه می بینیم یک تشدید تصادفی نیست، بلکه برخورد دو منطق راهبردی کاملاً متفاوت است.

ایالات متحده و اسراییل در حوزه ای می جنگند که در آن برتری نسبی دارند: عملیات امنیتی، قدرت هوایی و ترورهای دقیق.

در مقابل، ایران تصمیم گرفته در جایی بجنگد که مزیت دارد: جغرافیای نظامی، شبکه های نامتقارن و توانایی تحمیل هزینه به اقتصاد جهانی که از تنگه هرمز و باب المندب عبور می کند.