سی روزگی

یک ماه گذشته به شماره روزها یک ماه بود اما به شماره رنج ها، دردها و زخم ها بیشمار.

- نهم فروردین 1405 سی امین روز جنگ همیشه چشم می چرخانی یک ماه که هیچ یک سال می گذرد اما این یک ماهی که گذشت با روزها و سال های قبل فرق داشت از زمین تا آسمان، از جنوب تا شمال، از شرق تا غرب.

فرق داشت این روزها چون جنوب زیر آتش دشمن بود و بعد از تهران، هرمزگان بیشترین شهید را داد اما شمال نقطه امن کشور بود.

خیلی ها مانند جنگ دوازده روزه ترجیح دادند به جای شنیدن صدای بمب و موشک و پدافند، به موج هایی که خود را به کنار ساحل می رسانند تا دلبری کنند گوش بسپارند؛ به صدای سارها وقتی بازی شان می گیرد و دنبال هم می کنند؛ به صدای غازها وقتی کوچه را قرق حرکت دسته جمعی شان می کنند؛ حتی به سمفونی شغال ها به هنگام غروب.

حالا نه اینکه بگویم چرا عده ای گوشه امن اختیار کرده اند، خیر.

صلاح مملکت خویش خسروان دانند و هر کسی شرایطی دارد که خودش بیشتر آگاه است تا دیگران.

طبیعت و دل سپردن به آن همیشه یک آرامشی را مهمان خانه دل می کند، آرامشی از جنس بهار اما این روزها تهران ماندن و لمس کردن دردهایش، شکوهش، ایستادگی اش، غروری را به رگ ها تزریق می کند که شاید هیچ زمان دیگری چنین نکرده است.