کار بی ادعا، به نام دهه نودی ها

روی سنگ های خیس صحن مسجد، چند نوجوان دور یک فرش جمع شده اند؛ فرشی که از دل یک خانه آسیب دیده آمده و حالا زیر دست هایشان، خاکش می رود و نشانه ای از ادامه زندگی برمی گردد.

- روی سنگ های خیس صحن مسجد، چند نوجوان دور یک فرش جمع شده اند؛ فرشی که از دل یک خانه آسیب دیده آمده و حالا زیر دست هایشان، خاکش می رود و نشانه ای از ادامه زندگی برمی گردد.

خبرگزاری مهر - مجله مهر: شاید با احتساب نور خورشید تابیده شده و روشنی هوا، ساعت نزدیک ظهر باشد؛ از آن ظهرهایی که نور، بی واسطه و تیز، روی هرچیز می نشیند و هیچ چیز را پنهان نمی کند.

می بینیم که صحن مسجدالزهرا رفت وآمدی پراکنده دارد، آدم هایی که می آیند، مکثی می کنند و می روند.

در میان این رفت وآمدها، یک قاب ثابت وجود دارد: چند نوجوان که دور یک فرش جمع شده اند و آن را تمیز می کنند.

فرش را پهن کرده اند روی سنگ های صحن؛ سنگ هایی که از آب برق افتاده اند.

آب، از شیلنگ باریکی می آید، بی وقفه و روی طرح های درهم فرش پخش می شود.

رنگ ها هنوز زنده اند ولی زیر لایه ای از خاک، انگار خفه شده بودند و هر بار که آب می ریزد، نفس تازه می کشند.

پسرها کم حرف اند، نه شوخی می کنند، نه سروصدایی راه می اندازند.

فقط کار می کنند.