درسِ این روزهای محسن چاوشی به همکارانش

«محسن چاوشی» در مقام یک الگو می تواند چراغ راه چهره های جدید در وادی موسیقی پاپ باشد، تا آن ها با توجه به تجربه و اندوخته سالیان این خواننده مسیر شهرت را به شکل درستش طی کنند و اسیر باند این و آن برای چند صباح روی بورس بودن نشوند.

- به گزارش تابناک به نقل از فرهیختگان، چاوشی برخلاف بسیاری از ترانه خوان های این سال های موسیقی ایران آدم فلان مدیر برنامه یا بهمان تهیه کننده موسیقی نیست که با غمزه این جماعت سالن کنسرت را پر و با اخم ایشان برای همیشه با شهرت و محبوبیت خداحافظی کند.

در تاریخچه نه چندان طولانی موسیقی پاپ فارسی، کم بودند هنرمندان و خوانندگانی که بتوانند بدون لحاظ کردن بایدها و نبایدهای نبض بازار و اقتصاد توجه از آغاز تا پایان کار روی بورس باقی بمانند و محصولشان خریدار داشته باشد.

شاید به جز محسن چاوشی، این فرهاد مهراد بود که توانست با حفظ مؤلفه های سبکی خویش در کنار باج ندادن به این وآن نام نیکی از خود برجای بگذارد و کماکان موردقبول طیف وسیعی از علاقه مندان پاپ باشد.

اما نکته افتراق آمیزی که در مشابهت کلی میان چاوشی و مهراد صدق می کند؛ موسیقی ای است که خواننده سنتوری از ابتدای دوران کاری اش به مخاطب ارائه می داد بسیار عامه پسندتر از آثاری بود که ستاره معترض پاپ در دهه پنجاه برای شنوندگانش به ارمغان می آورد.