آن جا که راست درمی ماند، دروغ تدارک می بیند

محمدرضا تاجیک استاد رشته علوم سیاسی طی یادداشتی که در اختیار جماران قرار داد، نوشت: یک زمانی اسقف اوتو گفته بود: اگر می خواهی اهل ادب شوی و شاید روزی روزگاری تاریخ هم بنویسی، باید دروغ هم بگویی و قصه هایی اختراع کنی که بدون آن ها، تاریخ یکنواخت و کسالت بار می شود.

ولی باید خوددار هم باشی.

دنیا دروغ گویانی را که درباره ی همه چیز، حتی در باب پیش پاافتاده ترین چیزها، دروغ می گویند نکوهش می کند، و شاعران را پاداش می دهد، همان ها را که فقط درباره ی برترین چیزها دروغ می گویند.

دروغ، آنانی را که دروغ گفتن درباره ی برترین ها را نمی دانند و درباره ی همه چیز دروغ می گویند، بازیچه ی خویش می گرداند.

در رمان آونگ فوکو ی اکو می خوانیم: سه دوست برای یک ناشر کوچک در میلان کار می کنند، هر سه زیرک و خیال پرداز، اما تا سرحدّ مرگ ملول از بی شمار آثار رسیده که باید بررسی کنند، خصوصاً نظریه های توطئه.

پس تصمیم می گیرند قدری تفریح کنند و توطئه ی خودشان را می چینند که اسمش را برنامه می گذارند.

برنامه قرار است مادر همه ی توطئه ها باشد، و تمسخر همه ی آن ها، چون چیزی نیست جز ترکیب مضحکی از همه ی نقشه های پنهانی موجود.

روش شان ساده است، چون همان روش مرسوم جنون است: همه چیز را روی هم بریز، هرقدر هم که می خواهد دیوانه وار باشد، و ببین چه می شود.