«حدید» رفیق جدید شاهد 136؛ کابوس هر دشمنی!

در جنگی که همه نگاه ها به موشک ها و جنگنده هاست، گاهی چیزی از پایین تر، آرام تر و بی صدا وارد می شود و معادله را به هم می زند.

نه صدای غرش دارد، - حدید الزاماً از ابتدا برای انتحار به پرواز درنمی آید.

می تواند وارد منطقه شود، شناسایی کند، داده بدهد، حتی برگردد.

اما اگر شرایط ایجاب کند، همان پرنده می تواند در لحظه تبدیل به یک پهپاد انتحاری شود.

این یعنی فرمانده میدان یک ابزار چندمنظوره در اختیار دارد، نه یک ابزار تک کاربرد.

از نظر ابعاد و مأموریت هم تفاوت ها واضح است.

پهپادهای شاهد معمولاً برای بردهای بلندتر و مأموریت های راهبردی تر استفاده می شوند؛ هدف قرار دادن زیرساخت ها، پایگاه ها یا اهداف با فاصله زیاد.

اما حدید بیشتر در سطح تاکتیکی عمل می کند؛ نزدیک تر به خط درگیری، سریع تر، چابک تر و با تصمیم گیری لحظه ای.

یعنی اگر یک هدف ناگهانی شناسایی شود، نیازی نیست منتظر یک سامانه دیگر بمانی.

همان حدید که بالای سر هدف است، می تواند کار را تمام کند.

این یعنی کاهش زمان واکنش، یعنی استفاده بهینه از فرصت، یعنی ضربه در لحظه ای که دشمن هنوز در شوک است.

در کنار این، باید به هزینه هم نگاه کرد.

پهپادهای سبک تر مثل حدید، به مراتب ارزان تر از پلتفرم های سنگین تر هستند.