روز به روز بیش تر ایرانی می شویم

یک سیمون گلدهیل ، در مطلبی با عنوان در آرزوی بازگشت (ترجمه ی علی برزگر، سایت ترجمان) می نویسد: فریدریش نیچه آدمی ازخودبیگانه بود و بیگانگی را همه جا مشاهده می کرد؛ او درباره ی زندگی مدرن چنین می نویسد: دیگر هیچ جا احساس نمی کنیم که در خانه ی خود هستیم .

با وجود این، این کشیش بلندمرتبه ی افسون زدایی، می دانست کجا احساس می کند که در خانه ی خود است: در یونان باستان.

نیچه، اصرار داشت که ما می خواهیم به عقب بازگردیم ، و پیروزمندانه می افزود: روز به روز بیش تر یونانی می شویم .

یونانی شدن، در وهله ی نخست، به معنای اندیشیدن همانند یونانیان باستان بود؛ اما هدف نهایی، به نحوی باورنکردنی تر، عبارت بود از تحقق واقعی یک ایده آل باستانی: یک روز، کم و بیش چنین امید داریم، که از لحاظ بدنی نیز، بیش تر یونانی خواهیم شد .

ایلیادِ هومر، نخستین اثر ادبی غرب، به ما یادآوری می کند که ده مرد امروزین نمی توانند سنگی را بلند کنند که هکتور به آسانی بلند می کرد .

هومر، جهانی قهرمانانه را به تصویر می کشد که در آن، مردان در مقایسه با مردان جامعه ی خودش، قوی تر و زیباتر بودند و ارتباط نزدیک تری با خدایان داشتند.

قهرمانان هومر، به الگویی برای قهرمانان اعصار آتی بدل شدند: چنین نوشته اند که، اسکندر کبیر در جستجویش برای افتخار، هرگز بدون نسخه ای از ایلیاد در زیر