بزرگانی که قاب سیما از حضورشان خالی شد

این خاموشی ها اما صرفاً پایان یک زندگی نبود؛ گسستن رشته ای بود که نسل ها را به هنر اصیل این هنرمندان متصل می کرد؛ چهره های هنری که هر یک سرمایه های کشور هستند.

- این خاموشی ها اما صرفاً پایان یک زندگی نبود؛ گسستن رشته ای بود که نسل ها را به هنر اصیل این هنرمندان متصل می کرد؛ چهره های هنری که هر یک سرمایه های کشور هستند.

  سال 1404 برای جامعه فرهنگ و هنر ایران، سال وداع با ستارگانی بود که هر یک با سال ها کوشش هنری و میراثی که به جا گذاشتند، بخشی از حافظه جمعی این سرزمین را شکل داده بودند.

از گویندگانی که با صدایشان ماندگار شدند تا بازیگران توانمندی که با تک نقش های خاطرانگیزشان، لبخند یا اشک را بر چهره مخاطبان تصویر کردند و نیز کارگردانانی که با نگاه خلاق خود، مرزهای روایت را گسترش دادند، همه در فاصله ای اندک از یکدیگر، چراغ صحنه را خاموش کردند و به دیار باقی شتافتند.

  به گزارش مهر، این خاموشی ها اما صرفاً پایان یک زندگی نبود؛ گسستن رشته ای بود که نسل ها را به هنر اصیل این هنرمندان متصل می کرد؛ چهره های هنری که هر یک سرمایه های کشور هستند.

  جامعه هنری این روزها بیش از هر زمان دیگر به اهمیت انتقال تجربه های این عزیزان پی برده است؛ فقدان هنرمندانی که برخی با دغدغه و تعهد، معیارهای درست هنر را تعریف می کردند، خلأیی است که گاه تا سال