روزی که خاک، میزبان قهرمانان شد

در اوج شکوه تشییع پیکرهای پاک شهدا، فریاد مادران داغدار، داغی سنگین بر دل ها نهاده و در عین حال، اوج ایثار را فریاد می زند.

این لحظه، تلخ ترین و پرافتخارترین روایت از وداع با قهرمانان است.

- در اوج شکوه تشییع پیکرهای پاک شهدا، فریاد مادران داغدار، داغی سنگین بر دل ها نهاده و در عین حال، اوج ایثار را فریاد می زند.

این لحظه، تلخ ترین و پرافتخارترین روایت از وداع با قهرمانان است.

خبرگزاری مهر، یادداشت مهمان، حسین شرفخانلو، نویسنده: جا برای یکجا دفن کردن شهدای خوی را پدرم از شهردار وقت گرفت.

همان سال اول و دوم جنگ که مسئول تدارکات سپاه خوی بود و می دید شهدا وقتی زخمی و شکسته بال از معرکه برمی گردند روی دوش مردم می روند در گورستان محلات و لابه لای ردیف مردگان دفن می شوند و پیش خودش فکر کرد جایی برای دفن شهدا دست و پا کند و مزار شهدا بسازد و برادران به خون غلطیده، یک جا جمع شوند وقتی مهمان می روند تا بهشت.

و حاصلش شد قطعه زیبای شهدا که حجله و پرچم هایش هنوز یادگار جنگ هشت ساله دهه شصتند و معماری مزارات و محتویات و تزیینات داخل حجله ها و سفیدی بی نقص سنگ مزارها، چشم هر بیننده ای را خیره می کند.

تا جنگ هشت ساله تمام شود سه بلوک از چهار بلوک محوطه مربع شکل قطعه شهدا پر شده بود و بلوک چهارم مانده بود برای شهدای بعد از جنگ یا آنها که از تفح