جنگ؛، میدان آزمون و شفا و اعتلا

وقتی از منظر وحی به جنگ نگاه کنیم، میدان نبرد به صحنه ای برای آزمون، شفا و اعتلا تبدیل می شود.

- وقتی از منظر وحی به جنگ نگاه کنیم، میدان نبرد به صحنه ای برای آزمون، شفا و اعتلا تبدیل می شود.

خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، یادداشت مهمان، حاتم ابتسام: در منطق قرآن، جنگ صرفاً یک تقابل نظامی نیست؛ یک موقعیت تاریخی است که در آن، چندین سنت الهی به طور هم زمان فعال می شود.

اگر این سنت ها دیده نشوند، جنگ یا به خشونتی کور تقلیل پیدا می کند، یا به تحلیلی صرفاً سیاسی و مادی فروکاسته می شود.

اما وقتی از منظر وحی به آن نگاه کنیم، میدان نبرد به صحنه ای برای آزمون، شفا و اعتلا تبدیل می شود.

خداوند در آیه 4 سوره محمد (ص) تصریح می کند که اگر می خواست، خود مستقیماً دشمنان را نابود می کرد، اما چنین نمی کند لِیَبْلُوَ بَعْضَکُمْ بِبَعْضٍ ؛ تا برخی از شما را با برخی دیگر بیازماید.

این جمله، معنای جنگ را دگرگون می کند.

ما در جنگ، فقط در حال زدن دشمن نیستیم، بلکه در حال آشکارشدن خود هستیم.

جنگ، صحنه ای است که در آن، ایمان از ادعا جدا می شود، صبر از شعار تفکیک می گردد و حقیقتِ باطن ها برملا می شود.

در این میدان، معلوم می شود چه کسی پای حقیقت می ایستد و چه کسی در لحظه سختی، عقب می نشیند.