ایستادن آگاهانه، مقاوم و پرغرور

ایستادن برای هویت؛ هویتی که نه در شعار، که در عمق تاریخ، در زبان پارسی، در موسیقی سنتی، در فرش ایرانی، در معماری اصفهان و شیراز، و در نگاه یک مادر ایرانی که فرزندش را برای وطن بزرگ می کند، - ایران، واژه ای است به وسعت یک اقیانوس از معنا؛ واژه ای که در عمق خود، فریاد ایستادن را نهفته است.

ایستادن، نه از سر تعصب، که از سر شناخت.

ایستادن برای خاکی که هزاران سال، زیر پای اجدادمان نفس کشیده و هنوز گرم است.

ایستادن برای خلیج همیشه فارس، نیلگونی که حتی در توفان های تاریخ، رنگ خود را نباخته و همچنان آینه ی آسمان و هویت ما است.

ایستادن برای آرمان هایی که از دل کوروش و داریوش، از زبان فردوسی و خیام، از شمشیر حسین بن علی(ع) در کربلا و از خون هزاران شهید این مرز و بوم به ما رسیده است.

ایستادن برای شرافتی که در رگ هایمان جریان دارد؛ شرافتی که با خیانت بیگانه و با سکوت در برابر ظلم، سازگار نیست.

ایستادن برای آن دختران بی پناه و معصوم مدرسه شجره میناب؛ برای چشمانی که دیگر ندیدند، برای صداهایی که خفه شدند، برای معصومیتی که با آتش و جنایت سوزانده شد.

ایستادن برای انتقام، نه از سر کینه، که از سر عدالت؛ عدالت برای آن خون های پاک که هنوز فریاد می زنند: ما را فراموش نکنید.