مذاکره و مصالح ملی

دانش و تجربه جهانی و ایرانی به ما می آموزد که مذاکره برای دفع شرارت جنگ، حفاظت از مصالح ملی، تمامیت ارضی، جان های عزیز شهروندان و زیرساخت های توسعه و زیست جهان ایرانی، - فضای آتش بس 14 روزه و مذاکرات نمایندگان ایران و آمریکا در پاکستان، همچنان که اکثریت ایرانیان را به حل و فصل مسائل فی مابین و غلبه بر جنگ و ویرانگری امیدوار کرده است، نگرانی های فزاینده ای را برای جریانات بحران زا در عرصه سیاست ایران، دامن زده است.

راست افراطی داخلی و راست افراطی براندازی خواه و وابسته ، علی رغم اینکه ظاهراً در دو قطب متضاد قرار دارند، اما با اشتراکی حداکثری و البته هر کدام از نقطه عزیمت مبانی هویتی خود، مذاکره را برای جریان متبوع، هویت سوز دانسته و علیه آن می شورند.

علی ر غم آنکه در تجویز، دو راهبرد به ظاهر مخالف را برگزیده اند، اما به شکل بی سابقه ای، از یک منطق نفرت پیروی می کنند؛ چنانکه نیاز به نفرت و نابودی، اشتراک ذهنیت های افراطی است.

وجه اشتراک بنیادین این دو جرگه را می توان پیشی دادن منافع و مصالح باندی و جناحی بر منافع و مصالح ملی دانست، از این روی هر مذاکره ای که مبانی هویتی و گفتمانی و فضای زیست سیاسی متضمن منافع و مصالح باندی ایشان را به با چالش مواجه سازد، بر نخواهند تابید.