40 روز روایت امید در میان آوار؛ مدافعان شهر ماندند

جنگ رمضان روزهای سختی را برای شهر رقم زد اما آزمونی برای انسانیت و ایستادگی بود، روزهایی که وحدت و همدلی اسم رمز همه عملیات ها بود، روزهایی که نیروهای امدادی، - جنگ تحمیلی چهل روزه برای بسیاری از شهروندان تنها یک خبر در تیتر رسانه ها نبود؛ زخمی بود که بر دیوار خانه ها، خیابان ها و دل خانواده ها نشست.

در آن روزها، صدای انفجارها با سکوت سنگین در کوچه ها درهم می آمیخت و در میان گردوغبار انفجار و آوار، اما امید هنوز نفس می کشید؛ امیدی که بر شانه های کسانی ایستاده بود که بی وقفه برای نجات جان انسان ها تلاش می کردند.

به گزارش تابناک به نقل از ایسنا، در لحظاتی که ساختمان ها فرو می ریخت و خیابان ها پر از دود و خاک می شد، خانواده هایی پشت نوارهای ایمنی و در فاصله ای نه چندان دور از محل حادثه ایستاده بودند؛ چشم هایی خیره به تلی از آوار و دل هایی که میان ترس و امید معلق مانده بود.

هر صدای ضربه کلنگ یا حرکت بیل مکانیکی می توانست خبری از زندگی باشد.

اضطراب و التهاب در چهره مادران، پدران و فرزندانی که منتظر بیرون آمدن عزیزانشان از زیر آوار بودند، تصویری بود که کمتر دوربینی توانست عمق آن را ثبت کند.

در همان لحظات نخست وقوع هر حادثه، نیروهای خدمات شهری، آتش نشانان، گروه های آواربردار و امدادگر با سرعت در محل حاضر می شدند.