سیمای یک مصلح اخلاق مدار

توانایی حل وفصل تعارضات و قدرت اجماع سازی، از او شخصیتی محوری و مصلح ساخته بود.

بارها در بزنگاه های دشوار، با حضور و تدبیر او، افراد، شخصیت ها و گروه های ناهمسو و معارض، - در اواخر دهه هفتاد و اوایل دهه هشتاد خورشیدی، که قم نیز به تبع وزش نسیم پویایی و نشاط فعالیت های حزبی و دانشجویی در سراسر کشور، سال های منحصربه فرد و پرالتهابی را از سر می گذراند، دست تقدیر، صاحب این قلم را برای تحصیلات دانشگاهی به قم کشاند و در خلال فعالیت های سیاسی و حزبی از یک سو و قرابت های خانوادگی از سوی دیگر، توفیق و موهبتی دست داد تا پیوسته با مرحوم آیت الله سید حسین موسوی تبریزی در ارتباط باشم.

از دلِ آن سال ها و همنشینی ها، تصویری ماندگار از مردی در ذهن من نقش بسته است که ابعاد شخصیتی اش می تواند الگویی ناب برای سیاست ورزی و زیستِ اخلاقی در روزگار ما باشد.

پیوند خجسته علم و عمل نخستین و شاید بارزترین ویژگی آن مرحوم، توانایی کم نظیرش در ایجاد توازن میان دانش اندوزی و کنشگری سیاسی بود.

در روزگاری که غرق شدن در سیاست، غالباً به دوری از ساحت علم می انجامد، در زندگی او هیچ یک از این دو فدای دیگری نشد.

او در علوم مختلف حوزوی، به ویژه فقه و کلام، جایگاهی شامخ و درخور احترام داشت.