از بالکان تا بنگال؛ چگونه فرهنگ ایرانی ردپایی جهانی از خود بر جای گذاشته است؟

تا قرن چهاردهم، با پذیرش آداب درباری فارسی توسط حاکمان ترک تبار، فارسی پرکاربردترین زبان حکمرانی در جنوب آسیا بود.

امپراتوری مغول که در قرن شانزدهم آغاز شد و در دوران اوج خود ثروتمندترین دولت جهان بود، - جنگ ایران، در کنار پیامدهای ژئوپولیتیک و نظامی اش، بار دیگر لایه ای کمتر دیده شده از نفوذ تاریخی این کشور را به یاد آورده است: میراثی فرهنگی که از بالکان تا بنگال امتداد یافته و قرن ها زبان، شعر، موسیقی، اندیشه و آداب نخبگان و جوامع مسلمان را شکل داده است.

احیای توجه در هند و پاکستان به این پیوندهای عمیق، نشان می دهد که ایران تنها یک بازیگر سیاسی در خاورمیانه نیست، بلکه کانون یک سنت تمدنی گسترده است که رد پای آن هنوز در حافظه فرهنگی جنوب آسیا زنده مانده است.

به گزارش سرویس بین الملل جماران، میدل ایست آی نوشت: در مارس 1986، [آیت الله] سید علی خامنه ای، که سه سال بعد به رهبر ایران تبدیل شد، در کنفرانس بزرگی در تهران درباره شاعر و فیلسوف هندی، محمد اقبال، سخنرانی کرد.

اقبال در هند تحت استعمار بریتانیا زندگی می کرد و در سیاست آن سرزمین فعالیت داشت.

او در سال 1938 درگذشت و هرگز از ایران بازدید نکرد.

اما آیت الله خامنه ای به مخاطبان خود گفت که اقبال جرقه ای فروزان بود که تاریکی روزهای خفقان و سرکوب را از دل های ما (از طریق برداشت ها،