عدالت گزینشی در عمل: چرا پیشنهاد صلح ظریف با تهدید پاسخ داده شد؟

یکی از اشکالات دیرینه در حکمرانی حقوقی ما بحث عدالت گزینشی است: به این معنا که گروهی می توانند آزادانه اتهام بزنند، تهدید کنند و هزینه ای نپردازند اما فردی دیگر، - پس از انتشار مقاله محمدجواد ظریف در Foreign Affairs و ارائه پیشنهاداتی برای کاهش تنش میان ایران و آمریکا، موجی از حملات از سوی برخی گروه های اقلیت تندرو—از جمله مواضع چهره هایی مانند سعید حدادیان و رسانه هایی چون کیهان و بخش هایی از تلویزیون—علیه او شکل گرفت.

او به خاطر طرح یک مسیر دیپلماتیک، متهم به خیانت و تهدید به برخورد شد.

پرسش بنیادین اینجا است: کجای این مقاله، خارج از چهارچوب منافع و مواضع عمومی کشور بوده است؟ و پرسش مهم تر: از چه زمانی ارائه یک پیشنهاد متفاوت، جرم تلقی می شود؟ و در نهایت از همه اینها مهمتر اینکه کدام قانون اختیار تهدید دیگران را به برخی افراد خاص داده و برای آنها مصونیت ایجاد کرده است؟ آیا هر کسی دوست داشت می تواند به صرف قبول نداشتن یک موضع، دیگران را با خیال آسوده از برخورد قانونی، مورد تهدید قرار دهد؟ پیشنهاد دیپلماتیک ظریف، حتی اگر محل اختلاف باشد، در چهارچوب موازین حقوقی کشور از جمله اصول 23 و 24 قانون اساسی قرار می گیرد.

بنابراین، حمله به او نه صرفاً یک اختلاف سیاسی، بلکه نقض صریح اصول بنیادین حقوق اساسی است.