هانتینگتون در گور لبخند می زند

شاید نظریه برخورد تمدن ها اشتباه نبود، بلکه فقط زودهنگام بود - شاید نظریه برخورد تمدن ها اشتباه نبود، بلکه فقط زودهنگام بود نیلز گیلمن، فارن پالیسی—  در آستانه یک دگرگونی در روابط بین الملل هستیم که به اندازه سال های 1919، 1945 یا 1989 مهم است.

همچون برهه های پیشین، پایان نظم بین المللی لیبرال لحظه ای آکنده از امید و هراس است، زیرا قطعیت های کهنه، چه خوب و چه بد، رنگ می بازند.

هژمونی ای که پس از جنگ سرد و در دهه 1990 پدید آمد بر پایهٔ چند اصل اساسی استوار بود: الف، مرزهای بین المللی نباید با زور تغییر کنند؛ ب، اصل حاکمیت ملی همچنان معتبر است، مگر در صورت وقوع نقض شدید حقوق بشر؛ ج، همه کشورها باید به ادغام اقتصادی و مالی جهانی روی آورند، زیرا تجارت آزاد و منصفانه به سود همگان خواهد بود؛ و د، اختلاف ها میان کشورها باید از طریق مذاکرات حقوقی در نهادهای چندجانبه حل وفصل شود.

البته هر یک از این اصول در پانزده سال اخیر به شکلی به چالش کشیده شده اند، اما آنچه تیر خلاص را زد چرخش خود ایالات متحده بود، کشوری که در دهه های اخیر مدعی دفاع از این اصول بود، اما اکنون همه آن ها را رد می کند.

همان طور که ناتان گاردلز گفت، در دوره دوم ریاست جمهوری ترامپ، آمریکا خود به اصلی ترین قدرت تجدیدنظرطلب در جهان تبدیل شده است.