اسفند و آتشی که خون بهای استقلال است...

امروز بهای استقلال بی هراس پرداخت می شود و با چند هنگ هندی و رزمناو کسی جا نمی زند،و البته برادران یوسف هم بی کیفر نمی مانند و در کیسه شان جای گندم گلوله ریخته می شود.

- .

عصر ایران؛ احسان اقبال سعید- میانه ی بیداد خون و بمب و هراس است و کسی چندان تقویم و خاطره را خوش نمی دارد اما انگار انسان تنها داستان های پیشن را دوره می کند و به یمن فراموشی و دفع زهر خاطرات، کودکانه می پندارد هرگز چنین نبوده و پس از این هم.

روز آخر اسفندماه در تقویم یادآور ملی شدن صنعت نفت در ایران است که پیش از طلای سیاه و آبادان و انگلیس فریاد استقلال یک ملت کهن نادیده انگاشته شده و روی زرد بود برای گرفتن سرخی آتش و افتخار بیش و پس از چهارشنبه آخر سال و ایستادن بر درب خانه و خزانه تا عنان زیست و قایق زمانه اش را در دست داشته باشد.

پیشتر تنها طمع و تمنای اشغال خاک بود و یغمای گندم و ستاندن خراج و مگر تنباکو یا گمرکی که عایدات ایران جامانده ی عصر بخار و کارخانه جز این نبود اما نفت داستان را دگر کرد.

طلای سیاه که از چاه مسجد سلیمان فوران کرد عملا برای بریتانیا دگر ایران تنها سپر هندوستان نبود و نیز همسایه تزارها، که معدن سوخت ناوگان کم مثالش در دریا و البته سرازیر شدن اشرفی و لیره ی بسیار به خزانه لندن و لردان هم.