جنگی که قرار نیست تمام شود؛ آنگاه که فرسایش، جای پیروزی سریع را می گیرد

در تقابل های مدرن، پیروزی دیگر لزوماً در یک ضربه تعیین نمی شود.

بازیگرانی مثل ایالات متحده آمریکا به شدت به ثبات اقتصادی، افکار عمومی و هزینه های بلندمدت حساس اند.

- به گزارش تابناک؛اگر هنوز کسی فکر می کند جنگ یعنی یک حمله برق آسا و بعد هم پرچم بالا رفتن و تمام، احتمالاً زیادی فیلم دیده.

در دنیای واقعی، مخصوصاً وقتی پای قدرت هایی مثل آمریکا وسط است، جنگ کوتاه بیشتر به نفع همان طرفی تمام می شود که منابع عظیم تر دارد.

چرا؟ چون در یک درگیری سریع، کسی برنده است که بتواند در همان ضربه اول، برتری مطلق ایجاد کند؛ و اینجا دقیقاً جایی است که کفه ترازو کمی به سمت آمریکا سنگین تر است.

هم از نظر لجستیک، هم از نظر فناوری، هم از نظر تجربه در عملیات های گسترده.

پس اگر قرار باشد ایران وارد همان زمین بازی شود، عملاً دارد روی زمینی می جنگد که قبلاً برایش طراحی نشده.

اما یک مسیر دیگر هم وجود دارد؛ جنگی که قرار نیست سریع تمام شود.

جنگی که در آن، هدف نه نابودی فوری، بلکه فرسایش تدریجی است.

جنگ فرسایشی، اگر درست فهمیده شود، یک جور بازی با اعصاب و منابع طرف مقابل است.

یعنی به جای اینکه همه چیز را در یک نقطه متمرکز کنی، فشار را در طول زمان پخش می کنی،در این مدل، هر ضربه شاید کوچک باشد، اما جمع این ضربه ها در طول زمان، تبدیل به یک فشار جدی می شود.