دور سوم مذاکرات در سایه تهدید و دیپلماسی؛ ایران با دستِ پر پای میز می رود

همزمان با برگزاری دور سوم مذاکرات ایران و آمریکا و اظهارات اخیر ترامپ درباره «ترجیح دیپلماسی در کنار حفظ گزینه نظامی»، فضای گفت و گو ها وارد مرحله ای حساس شده است؛ - به گزارش تابناک، دور سوم مذاکرات را باید نقطه تلاقی فشار و فرصت دانست.

از یک سو واشنگتن با ادبیات تهدید و افزایش نمایش قدرت نظامی تلاش می کند وزن چانه زنی خود را بالا ببرد؛ از سوی دیگر، ادامه مسیر دیپلماسی نشان می دهد گزینه تقابل مستقیم همچنان پرهزینه و نامطلوب تلقی می شود.

این دوگانه، فضای مذاکرات را نه به سمت جنگ فوری، بلکه به سمت رقابت فشرده سیاسی سوق داده است.

اظهارات اخیر ترامپ را نیز باید در همین چارچوب تحلیل کرد.

تأکید همزمان بر دیپلماسی و حفظ گزینه نظامی، بیش از آنکه نشانه تصمیم قطعی برای اقدام باشد، ابزاری برای فشار روانی و افزایش امتیاز در میز مذاکره است.

این پیام ها هم مصرف داخلی دارد و هم کارکرد منطقه ای؛ اما در عمل، زمانی معنا پیدا می کند که طرف مقابل دچار خطای محاسباتی شود.

در این میان، حساسیت های دو طرف کاملا روشن است.

آمریکا به دنبال محدودسازی بیشتر و تثبیت دستاورد سیاسی است؛ ایران به دنبال تضمین بیشتر و رفع مؤثر تحریم ها.

محل اصطکاک دقیقا در همین نقطه قرار دارد: محدودیت در برابر تضمین .