خشونت کلامی در فضای عمومی و زوال گفت وگو

پرسش اصلی این نیست که چرا مردم تندتر سخن می گویند؟ مسئله این است که چه سازوکارهایی برای شنیدن، میانجی گری و اعتمادسازی تضعیف شده است؟ - پرسش اصلی این نیست که چرا مردم تندتر سخن می گویند؟ مسئله این است که چه سازوکارهایی برای شنیدن، میانجی گری و اعتمادسازی تضعیف شده است؟ عصر ایران ؛ یلدا آذرپی- در سال های اخیر، فضای عمومی ایران از خیابان و محل کار گرفته تا شبکه های اجتماعی بیش از هر زمان آکنده از پرخاش، توهین، تحقیر و داوری های تند شده است.

کافی است نگاهی به بخش نظرات رسانه ها، گفت وگوهای توییتری، مشاجره های خیابانی یا حتی مکالمات روزمره در صف ها و ادارات بیندازیم تا نشانه های فرسایش گفت وگو را ببینیم؛ گویی آستانهٔ تحمل جمعی پایین آمده و خشونت کلامی به رفتاری عادی بدل شده است.

این پدیده فراتر از مسئلهٔ اخلاقی یا تربیتی و نشانه ای از تحولات عمیق تر اجتماعی است که باید در چارچوبی جامعه شناختی فهم شود.

خشونت کلامی را می توان شکلی از کنش اجتماعی دانست که در آن فرد یا گروه، از زبان برای تحقیر، حذف نمادین، بی اعتبارسازی یا اعمال قدرت بر دیگری استفاده می کند.

این خشونت الزاماً به درگیری فیزیکی منجر نمی شود، اما می تواند سرمایهٔ اجتماعی را تضعیف کند، اعتماد عمومی را کاهش دهد و شکاف های اجتماعی را عمیق تر سازد.