«یکجانشینی» انسان چگونه اتفاق افتاد؟

صدها هزار سال، گونه ی انسان در طبیعت بکر پرسه می زد و به شیوه ای کوچ نشینانه می زیست، شکارچی-گردآورنده بود و بقایش به گروه های کوچک و متحرکی وابسته بود که گله های وحشی و فصل ها را دنبال می کردند.

- در نهایت، انقلاب نوسنگی راه را برای رشد عظیم جمعیت انسانی هموار کرد و از منظر حیاتی برای زایش تمدن، انسان ها را از زندگی حول جست وجوی غذا رها ساخت.

در قیاس با جوامع شکارچی گردآورنده، به افراد بسیار کمتری برای تأمین و تولید غذا نیاز بود.

این پیشرفت امکان پشتیبانی از جمعیت های بزرگ تر را فراهم کرد و نرخ زاد و ولد به شدت افزایش یافت.

با این حال، جمعیت جهان تا حدود 5000 پیش از میلاد شروع به افزایش نکرد.

به نظر می رسد بیماری و جنگ چندین هزار سال آهنگ رشد آن را مهار کرده بودند.

    این باور وجود دارد که گذار از دوران شکارچی گردآورندگی به یکجانشینی، محرک افزایش رقابت بر سر منابع و قلمرو بود.

جنگ های سازمان یافته، در کل به شکل درگیری های کوچک، در هزاره های پس از انقلاب نوسنگی رایج تر شدند.

پیشرفت فناورانه از عصر سنگ به عصر برنز و سپس عصر آهن نیز به توسعه ی سلاح ها و تاکتیک های نو انجامید و شواهدی از جنگ های ماقبل تاریخی در همه ی قاره ها به جز جنوبگان یافته شده است.