آقا مصباح بهشتی

هوا بهاری بود، نم باران گرفته بود؛ گفتم آقا مصباح اینجا مثل بهشته؛ گفت «دعا کن بهشتی بشیم».

مصباح الهدی باقری کنی بالأخره بهشتی شد.

یادش گرامی و راهش پررهرو باد.

- چهره اش جلوه ای از نام او بود؛ درخشان و تابان؛ نور از سیمایش می بارید.

از آن آدم هایی بود که اخلاص در وجودش موج می زد.

ساده زیست و بی شیله پیله، خوشرو و خون گرم، متواضع و وارسته و مهربان و دلسوز! آیت الله زاده و فرزند پدری بود که مظهر پاکدستی، صداقت و علم است.

اهل مطالعه و صاحب نظر ارتباطات، نواندیش و اهل گفت وگو بود و همواره دغدغه اش عدالت و در جست وجوی آن! آقا مصباح را می گویم؛ آقازاده به معنای واقعی کلمه که هیچ نشانه ای از تکبر در رفتار و کردار و گفتارش نبود.

در حوزه های فرهنگی و اجتماعی معتمد و مشاور دلسوز رهبری شهید بود و حرف و نقل ها را بی روتوش منتقل می کرد؛ اما در هیچ قاب تصویری هم عیان نمی شد و اهل جلوه گری نبود.

سعه صدری قابل تأمل داشت؛ می شد ساعت ها با او نشست، گفت وگوی انتقادی، گلایه و حتی با صدای بلند درد دل کرد؛ از کوره در نمی رفت! با ادب و صبر گوش می کرد و حتی گاهی با لحنی دلنشین دلداری می داد.

اهل پژوهش بود و حرف غیر مستند نمی زد؛ یافته های پژوهشی را منعکس می کرد.