زبان بدن و صمیمیت غیرکلامی زوجین در دوران جنگ

در شرایط جنگ و تروما، وقتی واژه ها فرو می ریزند، بدن به زبان ارتباط تبدیل می شود.

لمس، نگاه و حضور فیزیکی جای گفت وگوهای عاطفی را می گیرند و به ابزاری برای ترمیم پیوند زناشویی بدل می شوند.

- در شرایط جنگ و تروما، وقتی واژه ها فرو می ریزند، بدن به زبان ارتباط تبدیل می شود.

لمس، نگاه و حضور فیزیکی جای گفت وگوهای عاطفی را می گیرند و به ابزاری برای ترمیم پیوند زناشویی بدل می شوند.

این مقاله با رویکرد روانشناختی و جامعه شناختی بررسی می کند چگونه صمیمیت غیرکلامی در تروما و در دل آسیب، مسیر بازسازی رابطه و احساس تعلق را می گشاید.

عصر ایران/ سواد زندگی؛ مریم طرزی- در پس لرزه های جنگ، ارتباط انسانی دگرگون می شود.

هنگامی که واژه ها در برابر رنج و هراس توانِ ایستادگی ندارند، زبان بدن به پناهگاهی خاموش برای ارتباط بدل می شود.

این مقاله بررسی می کند که چگونه صمیمیت زناشویی در زمانِ بحران دگرگون می شود، از ارتباطِ گفتاری به صمیمیت غیرکلامی ارتباطی مبتنی بر بدن و احساس.

زمانی که زبان فرو می پاشد، نگاه، تماس بدنی و حضور فیزیکی می توانند حامل معنایی عمیق تر باشند؛ گاه نه صرفاً برای ابراز عشق، بلکه برای بقا و احساس زندگی در میانه ویرانی.

صمیمیت غیرکلامی در دوران جنگ تجربهٔ آسیب روانی، ظرفیت انسان برای صمیمیت را به گونه ای عمیق دگرگون می کند.