سهراب پورناظری: ایران منتهای شادی و سرحد رنج هاست؛ فرهنگ ما پایدار خواهد ماند

سهراب پورناظری، ایران را «منت های شادی» می داند؛ سرزمینی که دماوند بی ستون، کابل، دوشنبه، سمرقند و آتش نوروز است؛ سرزمینی که دعای داریوش و کتیبه کوروش، - سهراب پورناظری، ایران را منت های شادی می داند؛ سرزمینی که دماوند بی ستون، کابل، دوشنبه، سمرقند و آتش نوروز است؛ سرزمینی که دعای داریوش و کتیبه کوروش، فردوس حافظ، سعدی، خواجه نظام الملک و محمدعلی فروغی است.

ایران برای او حنجره قمرالملوک، آواز پریسا و صدای دختری آذری است که مقام می خواند.

اما این ایران، سرحد رنج و اندوه هم هست؛ از زخم هجوم تازی و تتار گرفته تا خاموشی آتش نوروز در مزار شریف، تلخی شکسته احمد مسعود از طالبان، و آن دو دختر قهرمان شطرنج باز که زیر پرچم دو کشور دیگر مسابقه می دهند.

ایران برای ما سرحد شادی ها و منتهای درد ها و رنج ها ست؛ سرزمینی که به رغم زخم تشنگی ارومیه، به پایداری خود ادامه داده است.

او با استناد به بیت گمان مبر که به پایان رسید کار مغان… تأکید می کند که هیچ کس نمی تواند این سرزمین و فرهنگ را از بین ببرد، زیرا باد های ناخورده هزاران ساله در رگ تاک های این دیار برقرار و زنده اند.