«وحشی»؛ شورش علیه نظم پوسیده

یکی از نقدهای اصلی، ریتمِ روایت است.

قسمت هایی از سریال به کندی پیش می روند و شخصیت ها در پیچیدگی روانی غوطه ورند، طوری که جریان داستان گاهی برای مخاطب گیج کننده است - یکی از نقدهای اصلی، ریتمِ روایت است.

قسمت هایی از سریال به کندی پیش می روند و شخصیت ها در پیچیدگی روانی غوطه ورند، طوری که جریان داستان گاهی برای مخاطب گیج کننده است عصرایران؛ یلدا آذرپی(پژوهشگر علوم اجتماعی)- سریال وحشی اثر هومن سیدی یکی از بحث برانگیزترین آثار شبکهٔ نمایش خانگی در سال 1404 است؛ مینی سریالی که در ژانر اجتماعی و معمایی ساخته شده و توانسته توجه مخاطبان و واکنش های متفاوتِ منتقدان را برانگیزد.

این سریال با استفاده از فضاسازی تاریک، ریتم پرتعلیق و شخصیت پردازی روان شناسانه، روایتگر فروپاشی تدریجیِ شخصیت اصلی در مواجهه با خشونت و بحران های اجتماعی است.

با این حال، همان قدر که برخی مخاطبان و منتقدان بازی ها و جلوه های بصری سریال را ستوده اند، برخی دیگر به ریتم کند، پیچیدگی بیش از حدِ شخصیت ها و تلاش برای عمق پردازیِ بی ثمر، نقد وارد کرده اند.

وحشی داستانی جنایی دارد و نمایشی از تضادهای سینمای تجربه گرا در ایران معاصر است؛ آثاری که در تلاش برای همزمان بودن با هنر و فرم گرایی، مخاطب را با چالش مواجه می کنند.