مردم قربانیان واقعی جنگ

بیش از دو هفته گذشته و همچنان سفیدشویی جنگ و رؤیافروشی با آن ادامه دارد؛ هرچند کم کم صداهایی در مخالفت با جنگ هم از خارج شنیده می شود.

برخلاف ساده سازی های «اینترنشنالی»، - بیش از دو هفته از آغاز جنگ گذشته است.

تهران حالا شبیه یک شهر جنگ زده است.

در هر محله اش نقطه ای پیدا می شود که با موشک ویران شده و به تلی از خاک بدل شده است.

قربانیان مداخله بشردوستانه چهار رقمی شده اند و هر روز بر تعدادشان افزوده می شود.

با این حال، حامیان جنگ، خون های ریخته شده را توجیه می کنند.

حتی تصاویر قبرهای 168 دانش آموز هم باعث نمی شود از رقص و شادی بر جنازه های مردم دست بردارند.

چند شب پیش انبارهای نفت را زدند؛ روزهای قبل آب شیرین کن قشم و زیرساخت های دیگر را.

ترامپ گفته است که پس از جنگ ممکن است نقشه ایران تغییر کند؛ اما حفظ تمامیت ارضی هم برای کسانی که ادعای ملی گرایی و آینده سازی دارند، ظاهراً اهمیتی ندارد.

یاد گرفته اند بگویند جراحی هزینه دارد و با همین جمله، چشم شان را بر هر چیزی ببندند.

چند روز پیش که زیر صدای بمباران احساس کردم ممکن است دیگر زنده نمانیم، یادم آمد برخی از حامیان جنگ می گویند مردم داخل جنگ می خواهند.

واقعاً؟ مردم جنگ می خواهند؟ کدام مردم؟ آن هایی که از پشت لنز تار شبکه های اجتماعی دیده می شوند؟ یا آن هایی که هشت روز است شب و روزشان