نخست وزیری بر لبه تیغ؛ دیپلماسی تهدید و تحدید در روابط بغداد- واشینگتن

در جغرافیای سیاسی معاصر، کمتر پیوندی به اندازه رابطه بغداد و واشینگتن واجد خصیصه های «پیچیدگی ساختاری» و «تصلب راهبردی» بوده است.

در آستانه فوریه 2026، - مقدمه : آناتومی یک تقابل گریزناپذیر در جغرافیای سیاسی معاصر، کمتر پیوندی به اندازه رابطه بغداد و واشینگتن واجد خصیصه های پیچیدگی ساختاری و تصلب راهبردی بوده است.

در آستانه فوریه 2026، این مناسبات نه در تراز یک همکاری دوجانبه، بلکه در قالب یک دیپلماسی اجبار (Coercive Diplomacy ) بازتعریف شده است.

عنوان نخست وزیری بر لبه تیغ ، فراتر از یک استعاره ژورنالیستی، توصیف گر وضعیت وجودی عالی ترین مقام اجرایی در عراق نوین است؛ مقامی که امروز در کانون تقابل میان مشروعیت داخلی و تحدیدهای بین المللی قرار گرفته است.

روابط دو کشور از فاز کلاسیک همکاری های امنیتی و سیاسی، به مرحله ای از اصطکاک سخت منتقل شده است که در آن، واشینگتن با استفاده از ابزارهای قهرآمیز، در پی مهندسی معکوس ساختار قدرت در بغداد است.

دیپلماسی تهدید؛ آناتومی قدرت در دکترین فشار دولت دوم دونالد ترامپ با بازگشت به انگاره های رئالیسم تهاجمی ، عراق را نه به عنوان یک متحد راهبردی، بلکه به عنوان یک گروگان مالی در استراتژی کلان مهار منطقه ای نگریسته است.