در سوگ رهبرمان؛ پناه میبریم به بیرق حضرت ابوالفضل علیه السلام

نه قلم راه می آید و نه زبان یاری می کند؛ سوگ شهادت رهبرمان آن قدر بزرگ است که فقط در بغض جا می شود، نه در کلمات.

- در سوگ رهبرمان؛ پناه میبریم به بیرق حضرت ابوالفضل علیه السلام نه قلم راه می آید و نه زبان یاری می کند؛ سوگ شهادت رهبرمان آن قدر بزرگ است که فقط در بغض جا می شود، نه در کلمات.

خبرگزاری مهر - مجله مهر: نه دست به قلم می رود و نه ذهن به کلمات می کشد و نه چشم می تواند چیزی بخواند و نه گوش چیزی می شنود؛ هر چه هست بغض است و بغض.

چه کلمه ای می تواند این حجم از حزن و اندوه را تاب بیاورد! انگار زبان هم از شدت غم عقب کشیده، انگار کلمات یکی یکی از میدان و از این حصار سنگین ناراحتی بیرون رفته .

آدم می ماند با قلبی که می سوزد و واژه هایی که دیگر فرمان نمی برند.

می ماند با اندوهی که بزرگ تر از جمله است و غمی که در هیچ خطی جا نمی شود.

بله، همه چیز متوقف شده است؛ زمان، صدا، حرکت… اما درد هنوز ادامه دارد و رها نمی کند.

میان این حجم اندوه و هجوم افکار، فریاد یک نفر در گوشم می پیچد؛ صدایی رسا که می گفت: آقا همیشه می گفت قوی باشید؛ پس عزاداری کنید، اما قوی بمانید و همان جا یاد آن جملاتی می افتم که خودشان همیشه می گفتند من زیر بیرق حضرت ابوالفضل علیه السلام هستم و زیر بیرق هیچ کسی نمیرم.