هویت ملی در شعر اخوان ثالث

 مهدی اخوان ثالث، که میراث دار فردوسی در روزگار نو محسوب می شود، هویت ملی را در لایه های عمیق زبان فارسی، اساطیر کهن و درد های مشترک انسانی جست و جو می کرد.

-  مهدی اخوان ثالث، که میراث دار فردوسی در روزگار نو محسوب می شود، هویت ملی را در لایه های عمیق زبان فارسی، اساطیر کهن و درد های مشترک انسانی جست و جو می کرد.

به گزارش خبرگزاری صدا وسیما ، مهدی اخوان ثالث، ملقب به امید ، شاعری است که در اوج ناامیدی از زمستان سیاست، به گرمای آتشکده های باستان پناه برد.

او که میراث دار برحق فردوسی در روزگار نو محسوب می شود، هویت ملی را نه در شعار های سیاسی گذرا، بلکه در لایه های عمیق زبان فارسی، اساطیر کهن و درد های مشترک انسانی جست و جو می کرد.

اگر بخواهیم برای هویت اجتماعی ایران در دهه 30 و 40 شمسی یک سند صادر کنیم، آن سند بی شک شعر زمستان است.

اخوان در این شعر، هویت ملی را در وضعیت انجماد توصیف می کند.

در فضایی که سلام را پاسخ نمی گویند و هوا بس ناجوانمردانه سرد است ، هویت جمعی از هم پاشیده و جای خود را به ترس و انزوا داده است.

اخوان در این اثر، هویت ایرانی را در تقابل با دیگری غاصب (حکومت استبدادی و ایادی بیگانه) قرار می دهد.

زمستان در اینجا صرفاً یک فصل نیست، بلکه یک موقعیت هویتی است؛ موقعیتی که در آن انسان ایرانی از فرط سرما و خفقان، حتی جرات