گزارشی عجیب از زندگی کولی های تهران در زمستان 1349

طلاق خیلی کم در کولی ها اتفاق می افته، آخر ما به اصطلاح غربتی ها با عشق زندگی می کنیم، با عشق ازدواج می کنیم و با عشق می میریم.

- طلاق خیلی کم در کولی ها اتفاق می افته، آخر ما به اصطلاح غربتی ها با عشق زندگی می کنیم، با عشق ازدواج می کنیم و با عشق می میریم.

غربتی، لولی، کولی و… نام های گوناگونی است که به بیابان گردانی اطلاق می شود که سقف خانه شان آسمان و کف اتاق شان زمین های سخت صحراست.

این گروه از مردم آداب ورسوم خاص و جالبی دارند؛ به عشق ایمان دارند و برای اثبات وفاداری خود، گاه دست به کارهایی خارق العاده می زنند.

به گزارش خبرآنلاین، کولی ها گاهی به شهرها نیز می آیند.

مردان شان با ابتدایی ترین ابزار و سازهای موسیقی، آهنگ هایی دل نشین می نوازند و زنان شان با رقص و پای کوبی همراهی شان می کنند.

زنان کولی استعداد شگفتی در به کارگیری واژه های مترادف دارند؛ استعدادی که به آن ها کمک می کند هنگام فال بینی و پیش گویی، مردم عادی را مجذوب و فریفته سازند.

در زمستان 1349، شماری از کولی ها در حوالی تهران چادرهای خود را برپا کردند و تصمیم گرفتند چند روزی در نزدیکی پایتخت بمانند.

جمشید صداقت نژاد، خبرنگار مجله ی سپید و سیاه ، برای تهیه ی گزارشی از زندگی این گروه، وارد چادرهای آنان شد و با ایشان به گفت وگو نشست.