سرنوشت هایی در جست وجوی یک واژه ساده؛ «خانواده»

در میان اتاق ها، رنگ ها، قصه ها و نت های ساده موسیقی در شیرخوارگاه آمنه، کودکانی زندگی می کنند که یا در مسیر بازگشت به خانواده زیستی اند یا چشم به راه «خانواده» جدید؛ - در میان اتاق ها، رنگ ها، قصه ها و نت های ساده موسیقی در شیرخوارگاه آمنه، کودکانی زندگی می کنند که یا در مسیر بازگشت به خانواده زیستی اند یا چشم به راه خانواده جدید؛ این روایت ترحم نیست؛ روایت مسئولیت، ترمیم و امید به آینده کودکان اینجاست.

به گزارش ایسنا، با باز شدن درِ سالنی که اتاق های کودکان است، اولین چیزی که به چشم می آید، رنگ است؛ دیوارهایی با نقاشی های کودکانه، تاب هایی که آرام تکان می خورند، راهرویی که وجب به وجب آن را خرس و عروسک های رنگی پوشانده با صدای خنده هایی که نمی گذارد سنگینی واژه بی سرپرست روی دل آدم بماند.

جایی میان خنده و دلتنگی اینجا خانه است.

نه یک مرکز رسمی با راهروهای سرد اداری؛ خانه ای برای کودکانی که سهم شان از دنیا، هنوز به اندازه قدشان کوچک است.

در اتاق بازی، چند کودک سه تا شش ساله دور یک میز کوچک، نشسته اند.

یکی مدادش را محکم گرفته و خورشید بزرگی کشیده، دیگری خانه ای با دودکش.

خانه ها همه شبیه اند: سقف مثلثی، یک در، دو پنجره.

انگار ذهن کودک، همیشه خانه را می سازد؛ حتی اگر هنوز در جست وجویش باشد.