امید یعنی تواناییِ دیدنِ امکانِ ادامه

حفظ و تقویت امید در بحران و روزهای سخت یعنی تواناییِ دیدنِ امکانِ ادامه، معنا و تغییر، حتی زمانی که شرایط بیرونی ناامن، مبهم یا دردناک است.

- حفظ و تقویت امید در بحران و روزهای سخت مفهومی عمیق است که به توانایی انسان برای ادامه دادن، معنا بخشیدن و زنده نگه داشتن میل به آینده در شرایط دشوار گفته شده است .

امید در بحران نوعی مواجهه آگاهانه با واقعیت است؛ مواجهه ای که در آن فرد می پذیرد شرایط سخت است، اما باور دارد این سختی پایان همه چیز نیست.

در چنین نگاهی، امید نه یک احساس زودگذر، بلکه یک فرایند روانی و معنایی پایدار است که به انسان اجازه می دهد در دل ناامنی، ترس و ابهام، همچنان جهت زندگی خود را حفظ کند.

  در روزهای بحران، امید نقش یک ستون درونی را بازی می کند که اگر فروبریزد، فرد دچار درماندگی، بی معنایی و فرسودگی روانی می شود.

حفظ امید یعنی مراقبت از این ستون؛ یعنی نگذاریم فشار اخبار، تجربه های تلخ، ناکامی های پیاپی و ترس از آینده، ساختار درونی ما را متلاشی کند.

انسانِ امیدوار کسی نیست که رنج را کوچک می شمارد، بلکه کسی است که اجازه نمی دهد رنج، تمام روایت زندگی او را در اختیار بگیرد.

این تمایز ظریف، هسته اصلی مفهوم امید در بحران است.