وقتی الگوریتم جای حقیقت می نشیند/ جهان کوچک ما پشت صفحه های بزرگ

شبکه های اجتماعی قرار بود میدان گفت وگو باشند، اما حالا بیش از هر زمان دیگری ما را در حلقه ای بسته از باورهای خودمان حبس کرده اند؛ جایی که لایک ها جای استدلال را می گیرند.

- وقتی الگوریتم جای حقیقت می نشیند/ جهان کوچک ما پشت صفحه های بزرگ شبکه های اجتماعی قرار بود میدان گفت وگو باشند، اما حالا بیش از هر زمان دیگری ما را در حلقه ای بسته از باورهای خودمان حبس کرده اند؛ جایی که لایک ها جای استدلال را می گیرند.

گروه فرهنگ و ادب، یادداشت مهمان، سید احمد موسوی صمدی، پژوهشگر رسانه و مدرس دانشگاه: شبکه های اجتماعی قرار بود جهان را به هم نزدیک تر کنند؛ اما در عمل، آنچه بیش از هر چیز تقویت شد، نه گفت وگو بلکه اطمینان کاذب بود.

اطمینانی که به ما القا می کند حق با ماست، اکثریت با ما هستند و روایت ما، روایت غالب جامعه است.

این همان چرخه خودفریبی است؛ چرخه ای آرام، نامریی و بسیار قدرتمند.

ساختار شبکه های اجتماعی بر پایه تعامل طراحی شده است، نه بر پایه حقیقت .

الگوریتم ها محتوایی را تقویت می کنند که بیشتر دیده شود، بیشتر واکنش بگیرد و بیشتر احساس برانگیزد.

نتیجه آن است که ما بیش از آنکه با دیدگاه های متنوع مواجه شویم، با نسخه ای تقویت شده از باورهای خودمان روبه رو می شویم.